Het beste zelfportret duurt máánden | kennelijk…

Vraag me niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Er is iets heel vreemds aan de hand geweest met die Polaroidcassette. The beauty of it is dat er onverwacht oude vrienden tevoorschijn komen waar ik mezelf verwacht…

Vandaag wil ik eens een instelling met mijn technische camera testen en besluit daar mijn laatste Polaroid aan te wagen. Je weet wel, Polaroid… die foto’s binnen een minuutje klaar zijn en die dus handig zijn om je lichtinstellingen te testen als je nu eens niet digitaal schiet. We zeggen nog steeds Polaroid, maar officieel moeten we spreken van instant film want Polaroid is met de productie gestopt.

Anyway, Polaroidje schieten dus. Ik meet nauwkeurig, “shift en tilt” wat met die TC, stel nauwkeurig scherp en de actie kan beginnen. De Polaroidcassette gaat erin, schuif eruit, sluiter spannen, op het kruisje staan en in het ballonnetje van de draadontspanner knijpen. Tijdrovend klusje. De feedback komt van de zachte klik van de sluiter. Gelukt! Denk ik…

Na een halve minuut trek ik de foto voorzichtig los van de chemicaliën en bekijk het resultaat. Ik kijk niet – zoals ik had verwacht – in mijn eigen zorvuldig belichte gezicht. Ik kijk naar mijn vrienden die zich opmaken voor een vrijgezellenfeestje dat werd afgetrapt in mijn studio. Maar dat is alweer een paar maanden geleden…

Of misschien kijk ik toch naar mezelf. Misschien is dit wel het beste zelfportret dat je kunt maken. Maar dat hoeft dan toch geen maanden te duren?