Na de moeilijkheden van gisteren zou je toch verwachten dat ik héél blij zou zijn met een gelukte Polaroid. Maar het eerste wat ik dacht was: “Hoe kom ik aan dat jaren-80-kapsel???”
Ik snap nog steeds niet waarom die Polaroidcassette niet werkte zoals hij zou moeten werken. Het is zó makkelijk: de film kan er maar op één manier in, je trekt aan het uitstekende strookje papier en het spul is gebruiksklaar. Vandaag waag ik dus een nieuwe poging.
Het hele circus begint dan weer van voren af aan: flitser opstellen, licht meten, scherpstellen, cassette laden, op het kruisje gaan staan, indringend in de lens kijken zoals alleen ík dat kan, in de draadontspanner knijpen en er het beste van hopen. Na het klikje trek ik de film hoopvol uit de cassette en wacht een minuutje. Ik weet het… in deze hitte langer dan nodig, maar soms wil je jezelf een beetje tergen toch?
Gelukt! De scherpte ligt zoals bedoeld, de compositie pakt ook nog aardig uit, de belichting is goed, de lichtafval rechts in beeld was te verwachten, maar… hoe kom ik toch aan dat jaren-80-kapsel??? Aan die verlopen kop ben ik inmiddels wel gewend, maar dat háár!!! Waar is de rock & roll? Ik lijk verdomme wel op Tears for Fears of zo…
If you enjoyed this article, please consider sharing it!
Cursus | Portret
