Veel mensen, die horen dat ik fotograaf ben denken dat ik foto’s maak van wat er ook maar voor mijn lens verschijnt. Ik ben fotograaf, dus ik maak foto’s. Punt. En dan ook nog altijd en overal. Een echte fotograaf kan immers niet zonder zijn camera. En [...]]]>

Veel mensen, die horen dat ik fotograaf ben denken dat ik foto’s maak van wat er ook maar voor mijn lens verschijnt. Ik ben fotograaf, dus ik maak foto’s. Punt. En dan ook nog altijd en overal. Een echte fotograaf kan immers niet zonder zijn camera. En dan komt er weer een punt.

Er zijn vast veel fotografen, die echte fotografen zijn. Ik ben dat waarschijnlijk niet. Want ik fotografeer niet alles, niet altijd en zeker niet overal.

- “O, je bent fotograaf? Handig. Ja, want een collegaatje van me gaat binnenkort trouwen en die zoekt er nog een. Ik zal haar je nummer wel geven. Heb je ook een website?”
- “Ja, ik heb ook een website. Maar kijk nou joh, er staan geen trouwfoto’s op! Die maak ik dus niet, zeg dat maar tegen je collegaatje. Daar zijn anderen veel beter in. Is ze trouwens heel klein, of zo, dat je haar collegaatje noemt?”

Het collegaatje heb ik nooit gefotografeerd. Bovenstaande serie wél! En dat heeft toch wel een jaar of tien gekost.

- “Een jaar of tien?”
- “Ja, een jaar of tien, ja.”

Het is mijn vaste overtuiging, dat je het beste bent in wat je het leukst vindt. Dus volg ik mijn hart, ook in mijn werk als fotograaf.

Ik begon te schieten op evenementen (leuk!), stond jarenlang tot diep in de nacht voor jazzpodia (slopend!), maakte stilletjes aan steeds meer portretten (geweldig!) en krijg nu enorm de drang om vrij werk voor aan de muur te schieten (kunst!).

Financieel gezien zijn het niet altijd handige moves, maar mán, ik heb wel leuk werk! Ik ga de komende tijd dus flink wat energie steken in werk voor aan de muur.

De eerste serie is klaar en heeft de titel Langs gekregen. Ik ga werken aan, jawel, een oeuvre. Zonder subsidie, hè. Daar hoeft geen plaatje bij. Maar ook zonder galerie. Gewoon kopen bij de bron. Kan het mooier?

En dat alles volgens het 30|30|30-concept: afdrukken van 30 x 30 cm kosten € 30. In gelimiteerde oplage ook nog. Van sommige foto’s zullen uitsluitend grotere afdrukken te koop zijn in nog kleinere oplage. Deze zullen als eerste en met korting worden aangeboden aan mijn nieuwsbrieflezers.

En nu ga ik, na een dag hard werken, naar de kroeg. Zonder camera. Heerlijk.

Een art director informeert vandaag naar mijn spullen.  Een klant van hem heeft een foto nodig van dertig vierkante meter en hij weet ook de oplossing al: hij heeft een fotograaf nodig, “die nog op middenformaat kan schieten en dat dan Xlarge kan scannen”.

Ah, nou, dat kan ik hoor, op middenformaat schieten. Maar [...]]]>

Een art director informeert vandaag naar mijn spullen.  Een klant van hem heeft een foto nodig van dertig vierkante meter en hij weet ook de oplossing al: hij heeft een fotograaf nodig, “die nog op middenformaat kan schieten en dat dan Xlarge kan scannen”.

Ah, nou, dat kan ik hoor, op middenformaat schieten. Maar hij vertelt niet om wat voor beeld het gaat. Heeft die klant een productfoto nodig, of een landschapje? Of misschien architectuur of een studioportret? Fashion misschien? Art? Ik heb geen idee, maar hé, ik kan op middenformaat schieten, dus ik kom in aanmerking voor de klus!

Wel, meneer de art director, ik neem alleen klussen aan, die bij me passen. Dat zouden alle fotografen moeten doen. En art directors zouden alleen een fotograaf in moeten huren, als die bij de klus past. En niet omdat zijn spullen bij de klus passen. Spullen kun je huren!

Rest nog de vraag waarom bovenstaande foto bij dit stukje staat. Ik heb de foto op middenformaat geschoten. Met een goedkoop plastic cameraatje, en daarop een plastic lensje. Maar dat zal meneer de art director wel niet bedoelen…?

“Ik kan alles”. Is iemand die dat zegt een jantje-pedantje-irritantje, of iemand met een jaloersmakende positieve state-of-mind? Ik geloof in dat laatste. Dus zeg ik het zelf ook: “ik kan [...]]]> Alles kunnen. Echt alles. Dat je iets probeert en dat het dan eigenlijk wel gewoon lukt. Niet gelijk top of zo, maar dat het lúkt!

“Ik kan alles”. Is iemand die dat zegt een jantje-pedantje-irritantje, of iemand met een jaloersmakende positieve state-of-mind? Ik geloof in dat laatste. Dus zeg ik het zelf ook: “ik kan alles”.

En nu ga ik een blaadje maken. Een magazine, weet je wel. Ik ga het gewoon doen, op z´n Rotterdams. Uitbesteden is voor mietjes, ik doe alles zelf. Ik ben hoofd- en eindredacteur, verslaggever, fotograaf, art director, vormgever, maar eigenlijk vooral stagiaire.

Tips zijn behoorlijk welkom

Je ziet wat je wilt zien. Ik zie mensen, die samenleven. Mensen, die iets van zichzelf willen maken. Mensen, die de stad mooier willen [...]]]>

Sporen van hoop | Gordelweg

Rotterdam. Stad van havens en beton. Stad van rellen en schietpartijen. Stad van te zwaar beveiligde of afgelaste evenementen. Stad van Fortuyn- en PVV-stemmers. Stad van haat en onverdraagzaamheid. Mijn stad!

Je ziet wat je wilt zien. Ik zie mensen, die samenleven. Mensen, die iets van zichzelf willen maken. Mensen, die de stad mooier willen maken. Althans… ik zie de sporen van hun pogingen. Soms geslaagde pogingen, vaak ook hartveroverend mislukte pogingen.

Ik zie sporen van hoop. Overal. Omdat ik ze wil zien.

Daar sta je dan. Alleen, stilte. De bevrijdende verlossing. En de confronterende vraag: “wat doe ik hier nog?”

Staande de verlossing is een nieuw project.