Nou, dit is hem dus geworden. Jammer dat ik mijn ogen net dicht heb, maar verder vind ik hem goed [...]]]> Vraag me niet waarom, maar ik had vandaag mijn zinnen gezet op een zelfportret. Niet dat ik er nou zo geweldig uitzie vandaag of dat ik zulke leuke kleren aan heb. Het moest gewoon gebeuren.

Nou, dit is hem dus geworden. Jammer dat ik mijn ogen net dicht heb, maar verder vind ik hem goed gelukt. Grappig dat een klein streepje licht nog net mijn boordje likt. Vroom.

Na de moeilijkheden van gisteren zou je toch verwachten dat ik héél blij zou zijn met een gelukte Polaroid. Maar het eerste wat ik dacht was: “Hoe kom ik aan dat jaren-80-kapsel???”

Ik snap nog steeds niet waarom die Polaroidcassette niet werkte zoals hij zou moeten werken. Het is zó makkelijk: de [...]]]>

Na de moeilijkheden van gisteren zou je toch verwachten dat ik héél blij zou zijn met een gelukte Polaroid. Maar het eerste wat ik dacht was: “Hoe kom ik aan dat jaren-80-kapsel???”

Ik snap nog steeds niet waarom die Polaroidcassette niet werkte zoals hij zou moeten werken. Het is zó makkelijk: de film kan er maar op één manier in, je trekt aan het uitstekende strookje papier en het spul is gebruiksklaar. Vandaag waag ik dus een nieuwe poging.

Het hele circus begint dan weer van voren af aan: flitser opstellen, licht meten, scherpstellen, cassette laden, op het kruisje gaan staan, indringend in de lens kijken zoals alleen ík dat kan, in de draadontspanner knijpen en er het beste van hopen. Na het klikje trek ik de film hoopvol uit de cassette en wacht een minuutje. Ik weet het… in deze hitte langer dan nodig, maar soms wil je jezelf een beetje tergen toch?

Gelukt! De scherpte ligt zoals bedoeld, de compositie pakt ook nog aardig uit, de belichting is goed, de lichtafval rechts in beeld was te verwachten, maar… hoe kom ik toch aan dat jaren-80-kapsel??? Aan die verlopen kop ben ik inmiddels wel gewend, maar dat háár!!! Waar is de rock & roll? Ik lijk verdomme wel op Tears for Fears of zo…

Vraag me niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Er is iets heel vreemds aan de hand geweest met die Polaroidcassette. The beauty of it is dat er onverwacht oude vrienden tevoorschijn komen waar ik mezelf verwacht…

Vandaag wil ik eens een instelling met mijn technische camera testen en besluit daar mijn laatste Polaroid aan [...]]]>

Vraag me niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Er is iets heel vreemds aan de hand geweest met die Polaroidcassette. The beauty of it is dat er onverwacht oude vrienden tevoorschijn komen waar ik mezelf verwacht…

Vandaag wil ik eens een instelling met mijn technische camera testen en besluit daar mijn laatste Polaroid aan te wagen. Je weet wel, Polaroid… die foto’s binnen een minuutje klaar zijn en die dus handig zijn om je lichtinstellingen te testen als je nu eens niet digitaal schiet. We zeggen nog steeds Polaroid, maar officieel moeten we spreken van instant film want Polaroid is met de productie gestopt.

Anyway, Polaroidje schieten dus. Ik meet nauwkeurig, “shift en tilt” wat met die TC, stel nauwkeurig scherp en de actie kan beginnen. De Polaroidcassette gaat erin, schuif eruit, sluiter spannen, op het kruisje staan en in het ballonnetje van de draadontspanner knijpen. Tijdrovend klusje. De feedback komt van de zachte klik van de sluiter. Gelukt! Denk ik…

Na een halve minuut trek ik de foto voorzichtig los van de chemicaliën en bekijk het resultaat. Ik kijk niet – zoals ik had verwacht – in mijn eigen zorvuldig belichte gezicht. Ik kijk naar mijn vrienden die zich opmaken voor een vrijgezellenfeestje dat werd afgetrapt in mijn studio. Maar dat is alweer een paar maanden geleden…

Of misschien kijk ik toch naar mezelf. Misschien is dit wel het beste zelfportret dat je kunt maken. Maar dat hoeft dan toch geen maanden te duren?

A while ago I bought a technical camera (TC). The thing wants to be fed with 4×5 inch film. After [...]]]>

Father @ studio

He just came to see how things are going in my studio after dropping friends at Rotterdam Airport. Before he knew it the poor guy was sitting in a chair looking into a strange device.

A while ago I bought a technical camera (TC). The thing wants to be fed with 4×5 inch film. After focusing on the subject I loaded Kodak Tri-X 320 and told daddy not to move anymore.

He obviously listened carefully…