Maar eigenlijk wil ze springen, rennen, dansen. Omdat het koud is, maar ook omdat ze hier is. Maar [...]]]>

Alexa | langzaam warm worden

De dag is lang en koud. Een gure herfstwind heeft het strand meedogenloos leeg geblazen. Als een gekooide tijger werkt ze mee. Ze buigt haar hoofd, neigt haar blik, plooit haar lijf zoals de fotograaf het wil.

Maar eigenlijk wil ze springen, rennen, dansen. Omdat het koud is, maar ook omdat ze hier is. Maar vooral omdat ze is zoals ze is. En het mag niet. Ze moet stilstaan, zodat ik scherp kan stellen.

Nu is ze getemd. Moe en door en door koud. Ze heeft thee besteld om zich aan te warmen. Nog één keer laat ze het gefilterde herfstlicht toe. Ik meet snel het licht, maar maak een fout. Van deze allerlaatste foto weet ik even later zeker dat hij mislukt zal zijn. Maar als fouten zo uitpakken, wil ik er niet van leren.

Vraag me niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Er is iets heel vreemds aan de hand geweest met die Polaroidcassette. The beauty of it is dat er onverwacht oude vrienden tevoorschijn komen waar ik mezelf verwacht…

Vandaag wil ik eens een instelling met mijn technische camera testen en besluit daar mijn laatste Polaroid aan [...]]]>

Vraag me niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Er is iets heel vreemds aan de hand geweest met die Polaroidcassette. The beauty of it is dat er onverwacht oude vrienden tevoorschijn komen waar ik mezelf verwacht…

Vandaag wil ik eens een instelling met mijn technische camera testen en besluit daar mijn laatste Polaroid aan te wagen. Je weet wel, Polaroid… die foto’s binnen een minuutje klaar zijn en die dus handig zijn om je lichtinstellingen te testen als je nu eens niet digitaal schiet. We zeggen nog steeds Polaroid, maar officieel moeten we spreken van instant film want Polaroid is met de productie gestopt.

Anyway, Polaroidje schieten dus. Ik meet nauwkeurig, “shift en tilt” wat met die TC, stel nauwkeurig scherp en de actie kan beginnen. De Polaroidcassette gaat erin, schuif eruit, sluiter spannen, op het kruisje staan en in het ballonnetje van de draadontspanner knijpen. Tijdrovend klusje. De feedback komt van de zachte klik van de sluiter. Gelukt! Denk ik…

Na een halve minuut trek ik de foto voorzichtig los van de chemicaliën en bekijk het resultaat. Ik kijk niet – zoals ik had verwacht – in mijn eigen zorvuldig belichte gezicht. Ik kijk naar mijn vrienden die zich opmaken voor een vrijgezellenfeestje dat werd afgetrapt in mijn studio. Maar dat is alweer een paar maanden geleden…

Of misschien kijk ik toch naar mezelf. Misschien is dit wel het beste zelfportret dat je kunt maken. Maar dat hoeft dan toch geen maanden te duren?

En dan [...]]]>

Kayung | poetry in motion

Kayung is mijn loopmaatje. Pas nog liepen we samen in Parijs de halve marathon. Elf prachtige kilometers wijken we niet van elkaars zijde. Dan zegt ze: “Nou, ik ga mijn eigen tempo lopen hoor”. Ik zie haar langzaam bij me weg dansen… poetry in motion. Pas na de finish zie ik haar weer.

En dan staat ze plotseling in mijn studio. Er staat een krukje voor haar klaar.
- Wat moet ik doen?
- Euhhh… gewoon, de Kayung zijn die ik ken.

En dan kijkt ze dus zo. Poetry. No motion.

The y-word popped out easily and off we went to install the couple in the beautiful Hotel Pincoffs. We had [...]]]>

Patrick & Mirjam @ hotel Pincoffs, Rotterdam

April 10, 2009 – Rotterdam | Patrick got married and asked me to do his wedding pics. We had a great sunny day, good food & drinks and a nice atmosphere.

The y-word popped out easily and off we went to install the couple in the beautiful Hotel Pincoffs. We had the wedding cake, the drinks and Moroccan food at Restaurant Safir. I left the scene with a smoking camera, had a trappist at home and fell asleep immediately!

This is for my ´bed´ project. After the bed session I always like to take some close-up portraits. Just face. So [...]]]>

Sophie being Sophie

Sophie agreed to let me take her picture a long time ago, but strangely enough we didn´t manage to get it over with. Today she sat for me. In her bedroom. On her bed.

This is for my ´bed´ project. After the bed session I always like to take some close-up portraits. Just face. So I don´t forget all those nice people posing on their bed for me. But somehow my portrait lens refused to do what it was made for. So I grabbed another lens and had to come real close. I mean REAL close.

Sophie didn´t blink. She just sat there being Sophie. Which is great.