Alexa | langzaam warm worden

De dag is lang en koud. Een gure herfstwind heeft het strand meedogenloos leeg geblazen. Als een gekooide tijger werkt ze mee. Ze buigt haar hoofd, neigt haar blik, plooit haar lijf zoals de fotograaf het wil.

Maar eigenlijk wil ze springen, rennen, dansen. Omdat het koud is, maar ook omdat ze hier is. Maar vooral omdat ze is zoals ze is. En het mag niet. Ze moet stilstaan, zodat ik scherp kan stellen.

Nu is ze getemd. Moe en door en door koud. Ze heeft thee besteld om zich aan te warmen. Nog één keer laat ze het gefilterde herfstlicht toe. Ik meet snel het licht, maar maak een fout. Van deze allerlaatste foto weet ik even later zeker dat hij mislukt zal zijn. Maar als fouten zo uitpakken, wil ik er niet van leren.